Muallak Şiiri - Hamiye Gül

Belki de aşk,
Benlikten sıyrılmanın ateşiydi;
Yaktıkça arındırıyordu.

Ne senin, ne benim, ne ötekinin;
O, tutuştuğunun özünde parlayan cevher.
Sadece zamansız, süresiz kendinin…
Kıvılcımında kül olmuş olabiliriz.
Kalp, onunla yok olmadan görebilir mi?

Acısının dövüp silkelemediği,
Tozunu toprağını atmadığı yürek sevebilir mi?
“Benimdir” diye zincire vuran
Ne olduğunu bilebilir mi?

Akıl gözüne mil çekmeden
Kendini gösterir mi?

Taşıyabileceğimi sandığım kadar seviyordum;
Meğer virgülü dahi değilmiş.

Başıma ne mi geldi?

İnfilak…

Peki sonrası neydi?

Kelimelerimin gücü adına,
Sonrasını anlatmaya sözüm yetmiyor.
İşte ötesi muallak…