Mor Ruhlu Akşamlar Şiiri - Mesut Özünlü

Hayat
Bazen dev oluyor
Ağır geliyor bana
Altında eziliyorum
Başka işin mi yok oğlum
Bir dilekçe yaz zamana
Sessizce al başını
Çek git diyorum

Sonra birdenbire
Oğlum mezara
Hemen öyle çabucak
Gel dediğin anda
Oturduğun apartmanın
Ana giriş kapısında
Çakarları yanıp sönen
Bir cenaze otosuna
Binilip gidilmiyor
Biraz sabredeceksin
Hazırlıklı gideceksin
Sıranı bekleyeceksin
Daha olmadı
Kuyruğa gireceksin
Hastanelerde diyen
Bir ses duyuyorum

Derken
Önümdeki bardaktan
Bir yudum çay alıyor
Duruyorum
Bir kez daha ruhumu
Şu acılı dünyanın
Tadına bağlıyorum

Böylece mor ruhlu
Bir akşamdan daha
İçimde ağlayan
Çağlayana dönüyorum
Her an beni içen
Bir zamanın içinde
Serapları su sanarak
Koşuşturmaya
Devam ediyorum