cam kırıkları parmaklarımı parçalıyor..ve hiçbiri sormuyor kanımın neden eflatun aktığını..ve gözyaşlarımın siyahlığını..çünkü yaşam kadar bende mor günler geçirdim,eflatuna dönüştürdüm biraz beyaz katarak..bi kedinin karanlığını gözyaşı edindim yavaşca zorlaşarak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tek kelime ile süper şairimizi kutluyorum..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta