Misal-i İnsan ( nefes) Şiiri - Sadık Koc ...

MİSÂL-İ İNSAN (NEFES)
Gönül aynasına bir nazar kıldım,
Karşıdan gelen o hayali buldum,
Mazlumun ahıyla sarardım soldum,
Vücut ikliminde duman gibiydi.

Hangi mürşid siler paslı özünü?
Kimseler duymaz o garip sözünü,
Toprağa çevirmiş yaşlı gözünü,
Dergâh eşiğinde mihman gibiydi.

Seksen beş yıl geçti pazar yerinden,
Bir ah çekti canı yandı derinden,
Kopsa da kıyamet kendi serinden,
Sabır hırkasında umman gibiydi.

Dostun sillesidir canı inciten,
Kovanda sırı yok, balıdır biten,
Nefis ejderidir ömrü tüketen,
Kendi sarayında talan gibiydi.

Yazı kış eyledik, kışı da ayaz,
Gönül defterine dertleri sen yaz,
Merdan kapısında bitmez bu niyaz,
Bir nefeslik yolda kervan gibiydi.

Âdem’i hor görme, Hak onda gizli,
Sırrını fâş etmez, mahzun ve izli,
Kalemsiz Şair’im mühürlü, sözlü,
Sırat’ın üstünde aslan gibiydi.