Mahremdi her şey.
Bir kelebeğin anlattığı kadardı hayat.
Bakılmazdı yüzlere; kızaran sevgilinin gül teni olsa da o çehre...
Mahremdi her şey.
Kaçan yıldızları anlatmak, sevda şiirleri yazmak,
belki de bilimin altından girip üstünden çıkmak...
Belki de manavdan şeffaf poşetle meyve almak...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta