Kendini öne süren benliklerin
tahrifiyle bütün anlatılar iflas
ederdi, masal da zaten böyle
ürerdi. Yıkılan ve yapılan toza,
zamana karışır, çıkarır biteviye
aynı olanı, farklılaşırken, taşlar
altında kalanı.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta