Minnet Etmem Şiiri - Bahtiyar Cm

Gönül heybemi diktim acının tezgâhında,

Kendi ateşimle yandım, külüme minnet etmem.

Yürüdüm uçurumların o dar sokaklarında,

Düşersem kendim düşerim, ele minnet etmem.

Gölge etmesin kimse, başka ihsan istemem,

Yalan kokan o sahte bahardan gül istemem.

Yıkılsın sığındığım dağlar, bir tek ah etmem,

Yaradan kapı açmışken, kula minnet etmem.

Solduysa ömrümün o en yeşil dalları,

Çoktan sildim gözümden o vefasız yolları.

Varsın sarmasın kimse kırık dökük kolları,

Kendi yarama kendim basarım, merheme minnet etmem.

Karanlık çökerse çöksün, varsın sönsün ferim,

Kendi çıramı yakar, kendi yoluma giderim.

Gerekirse bu ömrü tek başıma bitiririm,

Gözümden akan o yaşa, mendile minnet etmem.

Bize dertten başka ne verdi ki bu fani dünya?

Her güler yüzün arkası meğer sinsi bir rüya.

Sözüm geçmez artık ne yıldıza ne aya,

Gök kubbe üstüme yıkılsa, direğe minnet etmem.

Şimdi varsın kapatsınlar bütün pencereleri,

Unuttum ben çoktan o hiç gelmeyen seherleri.

Sırtımda taşısam da bu amansız kederleri,

Yüküm ne kadar ağır olsa da, hamala minnet etmem.

Kuşatılsa dört yanım, kesilse de nefesim,

Çıkmaz artık sineden o eski, hevesli sesim.

Kaderime yazılmışsa tek kişilik kafesim,

Hürriyeti lütuf gibi sunan ele minnet etmem.

Toprak olsam, kurusam, dökülsem parça parça,

Geçti koskoca ömür bir hiç uğruna.

Bahtım kapkara yazılmış olsa da asırlarca,

Güneşi vadeden o sahte nura minnet etmem.