Milyonlarca insan Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Milyonlarca insan, hiçbiri birbirine benzemez,
Acziyet içinde kavrulan bedenler görüyorum.
Ruhlar, en çılgın yangınlarda savruluyor,
Sahte yüzler, sahte hesaplar ardında…

Yüzler başka, kalpler bambaşka,
Bir boşlukta mıyım
Yoksa maneviyatın derin buhranında mı?

Milyonlarca insan,
Sen sadece küçük bir nokta…
Yükseklerde süzülen bir uzay gemisi gibi,
Ama yerden atılan bir taşla düşecek kadar kırılgan.

Hüzün dudaklarda konuşur,
Gözyaşı yüreğe sessizce ağlar.
Sen kimsin ki
Kendi kalbini bile tanımazsın?
Neden gelmezsin
En yürekli hâlinle kendine?

İçine akarken,
Bir sel gibi taşmışsın fark etmeden…
Ve milyonlarca insan içinde
Bir hiç değil—
Kaybolmuş bir “sen”sin sadece.