Milyon kere Şiiri - Müyesser Doğan

Cümlenin göz hapsine girmeden...
Özgür ve öksüz yaşamaktır hayatı kırk yaş.
Duvar yazılarını içime kazıyarak çizdim...
Kim okursa anlar acının alfabesini...
Yahut yalnız acıyla yolu kesişenler belki de.
Sana anlatmak isterdim...
İçimde iki yolun, umudumu kırbaçladığını.
Ben diklendikçe adaletsiz yaşama,
Bir yerden yedi başlı ejderler çıkıp taşlar koyuyor, merhameti boğazlayarak yeminlerime.
Biliyor musun?
Herkes diğerinin tanrısını şikayet eden dualar ediyor...
Gökte bir yerde bir meşru müdafaa tutuşmuş, ahların gelinlik kızları.
Masumiyeti kan bağımdan bir er kişi mi kurşunluyor,
Yahut milyon kere yaramı oyan seksenlerin eksik hayatlı kız çocuğu mu?
Haydi mutlu olalım desem,
Gülüşlerimizi bir eşkıya kapıp götürür gibi.
Ah, o en yakınımdaki maskeli eşkıyalar!
Yüzlerinde duru bir yüz varken,
İçine bir canavar yaslanmış o çok yüzler...
Savaşmayı çok önceden bıraktım.
İlkel bir çatışmada kazansan da mağlupsun, anla.
Öğrendiklerimi göstermek isterdim sana;
Aklın almaz, bu akıl işi değil ki zaten...
Tek savunacak bir cümlem kaldı:
Milyon kez umudunu katletseler de
Yeniden doğur, sen onun adamdan anasısın nasılsa...