Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İnsanlar işlediği kötülükler yüzünden
Karada ve denizde fesat zuhur etmiştir
Belki dönüş yapıp da gitmez şeytan izinden
Yaptıkları hasarın bazısından tatmıştır!

Dünyayı imar etmek dinî bir vecibedir

Yine gece yine hüzün yine gam
Bitsin artık, çekilmiyor bu hasret!
Yine hazan, yine rüzgar, yine sam
Yetsin artık çekilmiyor bu hasret!

Ölüme denk, ayrılığın zorluğu

Çaykara’nın gönlümde mümtâz bir yeri vardır!
Dününü özlüyorken, günü başka Çaykara’m!
Doğası cennet mekân insanı cefakârdır
Dününü düşünürken, ünü başka Çaykara’m!

Bir zamanlar ülkenin ilimde belleğiydin

Dağları kayaları sağlam tutar ilçeyi
Rengarenk ormanları ferahtır Çaykara’nın
Kumları, çakılları kıskandırır külçeyi
Bunun bariz delili Şerah’tır Çaykara’nın

Güzelim tabiatı feda ettik paraya!

Diyelim konuşalım
Sözümüz belli olsun
Biraz da atışalım
Özümüz belli olsun! .....Mikdadi

El sallayalım düne

Çayla alakalı
Atışma

Sabah kalktığımızda çayla başlarız güne
Bu sadece bize has sanki bin yıllık töre
Genç, ihtiyar kız, kızan bakmaz makama, üne

Şaşkın bir vaziyette sanki yokmuş rehberi
Bölük pörçük bir halde insanlar ne’ye gider
Kitabı var, dini var, bırakıp Peygamberi!
Kargaların peşinden acaba niye gider?

Müslüman memlekette bir deyim anılmıştır

Derdim yokken dert eylerim
Atıyorum bu ne haldir?
Boş söylerim, sert söylerim
Çatıyorum bu ne haldir?

Boş kelamlar ham hum gibi

Kesinkes sevmek lazım tereddütte yok hayır
Kalbinde şüphe varsa Bu sevgi, sevgi değil!
O engin yüreğinde başkasına yer ayır!
Eğer o gönül darsa, Bu sevgi, sevgi değil!

Cahiliye dönemi sözleri duyar isen!

Buhranlar içindeyken aylarım hafta gibi
Geçiyor da farkına varamıyorum dostlar!
Yatarken de dizlerim ayakta safta gibi!
Acıyor da ağrısız duramıyorum dostlar!

Gurbet, maişet kırar kanadını kolunu