Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kaybedenler!

Kim yalan söylemeyi, yalanla iş görmeyi
Kendine kâr sayarsa, işte kaybeden odur!
Kopyala kes yapıştır, sever haber vermeyi
Nakleder ne duyarsa, işte kaybeden odur!

Pazarın ortasında ne bir göl var ne nehir
Aklınızdan geçmesin var mı ki böyle şehir

Bataklık arasan çok, ama bulunmaz sazı
Böyle nice muhitte gördüm yüzlerce kazı

Kendimle hasbıhal!

Bırakınız beni kendi halime
Yazdıklarım hasbıhaldir kendimle
Kalemimi aldığımda elime
Dizdiklerim hasbıhaldir kendimle

Kendine bir çeki düzen versene!
Bu hallerin güzel değil, hiç değil
Üzüyorsun dostum bunu görsene
Ağzını tut bu o kadar güç değil

Dostlarına ne çok kızar, gülersin

Kim ne derse desin algıya kanma
Hakk’ın yanında yer alanlarla ol!
Düşman içimizde, uzaktır sanma!
Her an teyakkuzda olanlarla ol!

Kendine dön gencim!

Çeteler,mafyalar muzak kurdular
Senin geçeceğin yolda durdular
Esrarla, içkiyle seni vurdular
Onlara uyarak aştın bendini

Kadir gecesi münasebetiyle

Ramazan ayını vesile kılıp
Güzel bir rabıta kurduk çok şükür!
Allah’a yönelip Rahmetin bilip
Af ve mağfireti sorduk çok şükür!

Kalem sustu!

Bu günler ne oldu bana
İlham bitti, kalem sustu
Yazıyordum yana, yana
Ben susunca âlem sustu

Kalk otur talimi!

Kibirle ben kimim diye söyledi
Sanki çalışanlar, uşağı imiş
Kalk otur talimi icat eyledi
Bu asırda Mısır yavşağı imiş

Kalmadı artık!


Bitti bende hevesler, tekleyince nefesler
Söyleyip coşmuyorum sözüm kalmadı artık
Dünya gafil insanı işte böyle kafesler