Birini tanıdım, çok ağlıyordu
Acep nesi vardı, hep inliyordu
Ya seviyor ya nefret ediyordu
Yaşadığı güne, isyan ederken
Belli ki onca dert, başını sardı
Ayrılık işkence, oldu dilimde
Senden geri, ne kaldı ki elimde
Gittin gideli, dururum yerimde
Ben seni, o yerde bekleyeceğim
Yok bir hatam, gönül sevdiyse seni
Acep yaş mıydı, gözümden gelen
Var mı benim gibi, aşkı bilen
Sevdiği için, canını veren
Kalbim seninle, hep yanındayım
Neler ettin sen, âlem önünde
Tüm duygularım, yok olup gitti
Bizim aşkımız, ne çabuk bitti
Bu ayrılıklar, canıma yetti
Yine isyankârım, ben isyankâr
Yalanlarınla, beni işledin
Anılar içinde, yoğruluyorum
Sıkıyor canımı, boğuluyorum
Ne tarafa baksam, dağılıyorum
Anılar içinde yok oluyorum
Yetmez mi bu kadar, çektiğim çile
Neden uğraşırlar, okuyanla yazanla
Ülke yönetilmez, yobaz olup azanla
Mücadele edemedik, huzur bozanla
Ülkene sahip çık, yok olma ey milletim
Cahille bir olma, zarar gelmez alimden
Mevla’m insanı, ne güzel yaratmış
Kendisinden ona, çok şeyi katmış
Akıl vermiş, kaderiyle donatmış
Kul hakkı yiyene, acıyorum ben
Her insanın elbet, bir rızkı vardır
Bir gün gelip bakmadın, şu halime
Kötü demem, sahip oldum dilime
Aşktan başka, ne bıraktın elime
Tek tek saçlarımı, yoldurdu felek
Reva gördün, çekilen her acıyı
Ne haldeyim, gelip beni görmedin
Gönül verdim, kıymetimi bilmedin
Bir gün bile, bana değer vermedin
Nere gidem, ben yolumu şaşırdım
Hasta yattım, gelip beni görmedin
Bana bu cehennemi, yaşatan yar
Kalbim yanıyor, içimde yara var
İttiler bir çukura, yerim çok dar
Bir gün de kapımı, çalmaz mı ola
Çekerim dertleri, yine dardayım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!