Mezarım Şiiri - Furkan Doğrugören

Bakın çocuklar, bakın annecim babacım burası benimdir
Hep hayalini kurduğum, vuslatında incir ağaçlarını çatlatan
Kirazların en kırmızı olduğu anları hissettiren
Toprağı kendi içinde döndüren burasıdır karıcım
Gece kuşların sindiği, beyni karışlayan düşüncelerin sustuğu
İçten kabaran duyguların yatağa sindiği anların bittiği
Ve var olmayı kıymetli kılan burasıdır babacım
Kardeşim sen de bak, beğendin mi? burası benimdir
Uzunca diyebilirsiniz siz de görseniz
Belki biraz soğuk biraz da haşerat
Ama dost olacağım zaten onlarla
Şu dünyada inanmazdım benim denilen şeylere
Ama siz de görseniz burayı
Anlardınız ne kadar benim demenin ona yakıştığını
Kuşun kanadı altında duran yavrunun,
urgan sıkısı erkeklerin ve sinmiş kadınların
anne kucağındaki yavrunun anlardınız ne hissettiğini
bir görseniz.
Ve doğmamış evladım sen de bak baban burada
Belki konuşmuyor ama duyuyor,
biraz ses buradan uğultulu geliyor
E normaldir canım, altındayız o kadar yaşamın
veee sesleri gelmiyor artık
Beni burada bırakma Allah’ım diyebilirsiniz
Ama karıcım annecim babacım bir daha bakın
Burası benimdir, benim Mezarım.