Mezar Şiiri - Asıf Arafat

Yolunu kaybetmiş bir gemiyim ben
Pusulam sürekli doğuyu gösteriyor ama batıdan kaçamıyorum
Nereye aitim bilmiyorum
Bir seni biliyorum bir de sensiz beni
Ben dediğime de bakma
Ben bende değilim ki sen olmayınca
Aklım darmadağın rutubetli bir bodrum katı
Sanki sense gönül evimin boğaz manzaralı terasısın
Sensiz herşey çok karışık ve anlamsız
Fakat sen canım bir nefes evvelim gibisin bana
O kadar yakın ve o kadar uzak
Keşke diyorum bazen
Keşke o nefesi alırken omzunda olsa başım
Sırtına dökülen sonbahar yaprakları gibi saçlarını koklarken
Öyle dursam ağlasam kuruyana kadar
Ve mezar olsa bana o toprak gözlerin