Mevsimlerin Ötesinde

‎Mevsimlerin Ötesinde
‎Zamanın çarkı döner, takvimler yaprak döker,
‎İnsanlar sevdalarını bir mevsime hapseder.
‎Eylül’e sitem ederler, Kasım’da hüzün ararlar,
‎Oysa gerçek bir yürek, vakit bilmez, sevgiyle çarpar.
‎Aşkın Ekim'i Kasım'ı olmaz ki;
‎Aşk dediğin ne bir sonbahar yaprağına sığar,
‎Ne de rüzgârın sürüklediği bir yaprak gibi kaybolur.
‎Gözlerinin değdiği her yer benim vatanımdır,
‎Sevginin zamansızlığında ruhum seninle huzur bulur. 
‎Çiçekler filizlenirken toprağın bağrından,
‎Toprak kokusu yayılırken sokağın tenine,
‎Ilık bir Nisan sabahında,
‎Güneşle birlikte doğarsın içimin derinliğine.
‎Taze bir bahar yeli gibi dokunursun yüzüme,
‎Sözlerin dökülür gönlüme en tatlı tınısıyla. 
‎Dışarıda fırtınalar kopsa, sokaklar buz tutsa ne çıkar?
‎Sokak lambalarının altında yalnızlığım süzülürken,
‎Ayaz bir Şubat akşamında,
‎Ellerinin sıcaklığı düşer hatırıma, ısıtır içimi.
‎Soğuk geçen günlerin hiçbir hükmü kalmaz,
‎Sevdan bir kor gibi yakar, eritir karı, buzu. 
‎Mavi gökyüzü kavrulurken sıcağın altında,
‎Deniz kokusu dolarken ciğerlerime,
‎Yada Temmuz güneşinde sevemez miyim seni?
‎Sıcak bir yaz gününün ortasında,
‎Gölgen olurum, sığınacak tek durağın olurum.
‎Güneşten daha parlak açar içimde senin gülüşün. 
‎Aylar değişse, yıllar devrilse ne fark eder?
‎Benim takvimimde tek bir mevsim var, o da sensin.
‎Ne zaman sorsan kendine "Acaba hep kalır mı?" diye,
‎Ne zaman şüphe düşse narin yüreğine,
‎Gökyüzüne bak ve duy fısıltımı:
‎Severim...
‎Hem de çok...
‎