Sevinç mevsimi gelmedi ömrümün.
Bir bahar daha son buldu, daha hiçbir meyvesini vermeden…
Güneşli günleri olmadı dünümün.
Güllerim dallarında soldu, daha yapraklarını dermeden…
Bu düşüş neden bu aralar?
Her gözümü açtığımda, umutsuzluklar var yeni doğan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta