Mevsim Hatası Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Şimdi bütün iyi niyetlerimi,
Gidilmeyen yolların asfaltına gömdüm.
Cebimde biriken bozuk paralar gibi,
Harcanmaya kıyılamayan bir geçmişim var benim.
Ve senin,
Her vedada bir parça daha güzelleşen o zalim duruşun...

Ankara’da kar yağarken,
İstanbul’un vapur düdüklerini özlemek gibiydi seni sevmek.
Coğrafi bir hataydı aramızdaki mesafe,
Ya ben çok kuzeydeydim,
Ya sen her mevsim baharı bekleyen o mevsimsiz çiçek...

Hangi durakta insem,
Eksik bir biletin mahcubiyeti var üzerimde.
Sanki bütün otobüs şoförleri biliyor,
Senin beni bir daha aramayacağını.
Sanki bütün durak isimleri,
Senin isminin yanından bile geçmiyor artık.

Zaten biz,
Aynı cümlenin yüklemi olamadık hiç.
Sen hep "gittin",
Ben hep "bekledim".
Gramerde bile yerimiz yoktu bizim,
Aşkımız, dilde pelesenk bir yazım yanlışıydı sadece.

Şimdi bir sigara yakıyorum,
Dumanı senin hayalinle yarışıyor odada.
Anladım;
Aşk, bazen bir şehri sırf birisi yok diye,
Haritadan silme isteğiymiş...
Ve en çok da,
Kendi sesinden kaçıp,
Onun sessizliğine sığınmakmış.