Mevsim Şiiri - Hakan Ünal 3

Hakan Ünal 3
2

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Mevsim

Doğru bildiğim yolda durmadan ilerliyorum,
Koşarak gelsem acaba biter mi yolum ?
Kalbinin sonsuz boşluğunda bir ben mi yokum ?
Bu sözleri seninle süslesem de biliyorum gelmiyorsun.

Susma öyle konuş hadi sevgi nedir tanımla ?
Çok şey istiyorsun sana eksik olan yanımdan,
Fazla uzaklaşma benden her zaman yakın kal,
Hiçbir beklentim kalmadı epeydir beklediğim yarından.

Her defa da sana koşuyor çünkü kalbimin aklı yok,
Belki de masallarda ki anlatılan kötü kadın sensin,
Çünkü her defa da kalbimi haklıyorsun,
Çaresizim görünenlerin hepsi farklı yol.

Uçabilir miyiz ? Seninle gökyüzünde kuş olup,
Bu senin için imkansız benim için düş olur,
Isıtırcasına tuttuğun ellerim şimdi yaş dolu,
Ve üzerimde hediye ettiğin montum,kafamda kapüşonum.

Dört mevsim sen hiçbirine bedel değilsin,
Kış ayların kuzey kutpu,Yazların sa çöl gibi,
İlk baharın sessizlik,Sonbaharın kasvetli,
Yürekten bir tuvalle aşkı kalbe resmettim.

Huzurumu kaybettim bulan varsa söylesin,
Ben divane Mecnun sen çölde gölgesin,
İçimde ki çocuk sağlamda,paramparça gövdesi,
Acıtsa da kalbimde ki ateş hiçbir zaman sönmedi.

Hakan Ünal 3
Kayıt Tarihi : 16.3.2019 20:07:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!