Sok kez bakmıştı gözlerime
Ötelerce kilometreden
Sen ötesindensin demiştim
Yinemi anlatamadım kendimi
Sen mesafelerin ötesinde
Dokunabilmenin, sarılabilmenin
Sen canımında ötesindesin
Bakma bana öyle
Bir hastane odasında,
Soğuk duvarlar var önümde
Böylemi bitecektik Rosa
Yarım, eksik tamamlanmadan daha
Ayrılığın hangisi zor, söylesene
Bir telefon konuşmasında
Yada iki satır yazıyla
En zoru bir hastane odasında…
Soğuk duvarlar arasında
Çaresizliğini yaşıyorum gidişinin
Veda edemeyişimin…
Hasretine de aşinayım oysa
Peki duyduğum acı nedir Rosa
Kemiklerimi kırdın konuşsana
Yeterki bana öyle bakma
Ben bilmem sensizliği
Öğretmediğin acıları yaşıyorum
Şimdi sen gittin, biz ayrıldıkmı
Bilmiyorum
Söylese Rosa
Yeterki öyle bakma
Aştığım yollar değil Çektiğim hasret yaktı
Giderken değil gelmediğin de yandım
Mesafe değilmiş tüketen aklımı
Ya Sensizlik alacak canımı
Ya ben alacağım canımdan öte olanı
Şimdi ezgisinde hasret çalan bu türkünün
Son bendinde vuracak tellerine vuslat’ı
Güzelimmm, ben ve gök; masmavi
Bulutlar sevgilim, dağılmışlar koşa koşa
Düşmesin diye vuslatımıza gölgesi
Semadan izlenir bu sevginin gösterisi
İkimizde özlemedik mi birbirimizi
Henüz yanyanayken halbuki
Demekki hasret değilmiş bizimki
Kokunu duyunca anladım ki
Bilinen binlerce lügatta yok bunun tarifi
Kaç şiir daha yazarım bilmem
Ama her yazdığımda anla ki
İlk günki gibi çok seviyorum seni




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!