Mevlâ'nın Reddetmesine Şiiri - Hilal Sönmez

“Yoksa insan, arzuladığı her şeye sahip olacağını mı sanıyor?” (Necm/24)

Dilemiştim yüce Mevlâ’nın doksan dokuz adıyla
Kabul olmazmış her temenni bir hayalin yâdıyla
Kudret kalemi bahtıma yazmışsa madem zindanı
Vursun son mührü de hür etsin ecelin imdadıyla

Çölden çöle gezdirse de Kays’a yol gösteren Leylâ
Nemrud’a nar yaktırsa da nevbahar eyleyen Mevlâ
Ben örs üstünde dövmeni bekleyen ham çelik sanı
Yandım da bıçaktan keskin oldum bir gönül narıyla

“Ol” deyince olduran Mevlâ, sanki bana “öl” demiş
Boynundaki bene, hakkımda, “onu yüze böl” demiş
Dönüp bakmazdım tek bir an sarsmamak için imanı
Meğer toprağa vardığımda ancak bana “gül” demiş

Aklım kendi hududundan yüz bin fersah uzaklaştı
Düş kurmaya daldım, gözlerim kabusla kucaklaştı
Yüzüme kapılar çarpmışken sandım ki yok imkânı
Ölüm muştuladı Mevlâ’m, şimdi vuslatım yaklaştı

El açıp dilemek başka nimet, hak etmek bambaşka
Ben gönlümü dağlarla avuttum söz gelmişken aşka
Avucumda kıymık oldum, gevelerken döktüm kanı
Ne kalacak benden bir aşkım, biraz topraktan başka

Kendi közümden dağladım medet uman her yaramı
Sonunda dindirdim “derman” sayıklayan yaygaramı
Hangi dertten yanan içten yanmış, onla yak bu canı
Gam duymam, canandan sonra canımla açtım aramı

Çektiğim bunca kahır, derdim, huzura mehrin midir
Ömrümde böyle tat almadım, tat senin zehrin midir
Bir gram hacmi olmayan sızım, çulsuz tartar cihanı
Kar vermeden dağıma, başıma yıkmak sihrin midir

Bin defa reddetsen de Mevlâ'm, serçe yine kul sana
Göz yaşlarımda boğulsam haktır olduysam zül sana
Sen tekrar davet ettin, yirmi üç kez dönmüş devranı
Nurdan yaratmıştın beni, ben döndüm kara kül sana

Dilemiştim yüce Mevlâ’nın doksan dokuz adıyla
Kabul olmazmış her temenni bir hayalin yâdıyla