Rüzgâr usulca çalarken pencerene,
En sessiz halimle fısıldarım seni içimden...
Gözlerin ağır, omuzların yorgun olsa da,
Her sabah seni yeni doğan güneşe saran ben olayım.
Düştüğümde kim uzattıysa elini,
Kim sardıysa sessizce kırık yerimi,
Kim bilip de sustuysa içimdeki derdimi,
Ben ona bakarım.
Karanlık çöktüğünde kim yaktıysa ışığımı,
#1
Bakışların susturdu sana dair cümlelerimi..
Yönünü bulamayan bir yolcuyla eşlik ediyor olmalı şimdi adımlarım..
Meçhul neresi varsa o yöne doğru ilerliyoruz..
Bakışların, o gözlerinin içi dondurdu aslında kanımı..
Ellerim tutmuyor! Yüreğime, en çokta sana uzanamıyor..
Kavrutulmuş kalbim, uykusundan uyanır gibi oldu..
Bir gözünü zor açıyor. Diğeri hiç açılmamış..
Sence kabus mu gördü dersin..?
Seni gördüğüne hiç bu kadar sevinmemiş,
Pişmanlık duyup da sakın ağlama
Yok, senin biricik sevgilin bu dünyada
Anılara sarılıp da resimlerime dalma
Geri gelmez senin boş hayallerin
Yorulmuş gözlerle baktı gözlerim
Kavurtulmuş bir kalp,
Uykusundan uyanır gibi oldu…
Uyku ağır gelmiş olacak.
Bir gözünü zor açıyor,
Diğeri ise hiç açılmamış…
Sence kâbus mu gördü dersin?
Yüzümde çiseleyen bu serinlik,
Toprağını arayan bereket yağmuru.
Sırılsıklam sessizliğe yıkıyorum geçmişi,
Gözlerimi saklamadan gökyüzünün kederine.
Kaç kere ıslanır insan kendi yangınında?
Sahi neydi değiştirmek için gittiğin
Uzaklarda aradığın bensiz neydi
Beni bıraktığın yerde gizlediğin
Hiç ama hiç söylemediğin neydi
Artık uzak olmakla kalmak arasında çok düşünmüyorum
Geceye güneşim doğuyor teninde
Ilık bir rüzgâr eşlik ediyor sesine
Hiç bitmesin bu masal, rüya değil seninle
Kim bilir ya sen ya hiç diyeceğim dilimde
Zamanı yoksa sevginin şüphe uyandırma gönlüme
Gözlerimde büyür sevgin
Seni seviyorum kim diyebilir
Benim sana olan özlemim
Güneşin doğduğu bir yerde tutsak
Güneşin doğduğu yere kim gidebilir




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!