Korkum yok sönmeyecek, yüzecek sancağımız,
Her daim yurdumuzda tütecek ocağımız,
O yıldız ki bizimdir, göklerde parlayacak
O yıldız ki bizimdir, sonsuza dek kalacak…
Ben kurumaya yüz tutmuş kimsesiz bir ağacım.
Kesme beni; göğe son bir kez daha bakacağım.
Rüzgârın uğramadığı, kuşların konmadığı bir semtte,
Toprağım susuz, köklerim sessizliğe gömülü.
Bir zamanlar yeşildim; şimdi içimde sonbahar.
Boş bir masada çürüyen son çiçek
Nasıl hasretse güneş ve suya
Ben de hasretim işte
Öylece sana
Yokluğun
Gün batımında saklanan buruk bir veda
Ey sevgili…
Sevdanla yanıp kavrulmuş şu mahzun yüreğimde
Bir bilsen ne saklıdır…
Kalbimde, aşkınla yanan alevden bir kor saklıdır
Sana dair ne varsa yaktım;
Fotoğraflarını, mektuplarını...
Bir tek kokunu silemedim,
Kokun hâlâ tenimde.
Kalabalıklar İçindeyim
Binlerce kişi tanıyor beni,
her sabah adımı görüyorlar.
Bir fotoğraf bırakıyorum duvarlarına,
gülüşümü beğenip
geçiyorlar.
Senden ayrı geçen her anımda
Kor olup yanmaktayım
Ay gibi hiç durmadan,
Çevrende dolanmaktayım
Daha devrilmedim şimdi bak, hala ayaktayım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!