Mestane gönül Şiiri - Özcan Kurt

‎*Mestane gönül..*
‎
‎Taht için semirli, öküz boğuşur,
‎Kısar aç bırakır, biri doyurur,
‎Biri git der, biri, yerinde otur,
‎Üzmen durun deli, divane gönül..
‎
‎Divane gönül..
‎
‎Ümit verme boşa, sokma telaşa,
‎Var git öteye sen, katma hesaba,
‎Yoruldum peşinden, ben koşa koşa,
‎Çekmen ağın beni, virane gönül..
‎
‎Virane gönül....!
‎
‎Dağlar başı kardır, titrer derinden,
‎Naz eder durur hep, çektim elinden,
‎Akıl kesildi çok, nefsin yüzünden,
‎Dermem bağın, gülü, bigane gönül..
‎
‎Bigane gönül....!
‎
‎Gezip seyran ettin, yollarda azdın,
‎Olur olmazı sen, dostumdur sandın,
‎Dinledim, HATAYİ... ben öğüt aldım,
‎Gelmem peşin sıra, biçare gönül...
‎
‎Biçare gönül....!
‎
‎Nesimi Halep'te, derim yüzseler,
‎Abdal olsam beni, dara çekseler,
‎Bir elime güneş, ayı verseler,
‎Eğmem başım öne, mestane gönül..
‎
‎Mestane gönül.. !
‎
‎Özvecan der: bunun, için gelmişim,
‎Sürüp, ekip, derip, biçmektir işim,
‎Hani o ikiyi, eğitmek işim,
‎Gem vurmam, öküzün, ağzına, gönül..
‎
‎Ağzına gönül.. !