Merve Özcan Şiirleri

34

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

“1993 yılı Eylül Ayı’nın 29’unda Eskişehir’in Odunpazarı Semti’nde Diş Hekimi bir babanın ve İşletme Bölümü Lisans Mezunu Ev Hanımı bir annenin ikinci kızı olarak dünyaya gelmiştir. İlk ve orta öğrenimini Eskişehir’de tamamlamıştır. Lise eğitimini ise İstanbul Avcılar Okyanus Koleji Eğitim ve Yaşam Merkezi’nde tamamlamıştır. Üniversitede Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünü başarı ile bitirmiştir. Şimdilerde bankacılık sektöründe bilgisayar mühendisi olarak görev yapmaktadır. Hayatının hiçbir zamanında onu yalnız bır ...

Merve Özcan

Gece urganı doluyor boynuma.
Ben kendimi hep aynı iple asıyorum affet...
Hayat ellerini çekmiyor yakamdan;
Ben hep kendimi savunuyorum affet.
Kırılganlığımı hırçınlığımla gizledim hep.
İçimdeki çocuğu güçlü tarafımla sakladım.

Devamını Oku
Merve Özcan

AHENGİ AŞK

Parça tesirli ölümler düşüyor ömrüme. Hep aşkı üşüdüğüm yerden. Fikren mağlup, cismen galip bir çocuk oyunu mu aşk; söylesene Nova? Yıldızlar kadar senken hangi ölümlere gebe ışığın? Oysa gökyüzü kadar sonsuzken aşk; sonsuzluğun iştiyakı söylesene hangi beldede? Bekle Nova! Bekle. Ağlama Nova… Sil gözlerinde benden kalanı. Düşür ismimi kara listelerine. Ellerini yakmasın gözyaşlarımın sıcağı. Çek ellerini Nova! Elleme günahı.
Aşkın ahenginde şeb-i arusken gözlerin; kıyma! Kıyma Nova; masumluğuna sevdanın. Bırak yıldızlar itikafa çekilsin. Aç ellerini aşkın adına, Aşk’ın sahibine yalvar aşk’ı. Saklama! Saklama, saklan Nova. Ben ölüyüm. Ölüler korkar mı ölümden. Ölme Nova… Yaşanılası kadar güzelsin sen…
Hayat nar, dilim lâl. Sense vaveyla. Süslen Nova, süsle ayrılığı. Ki ayrılık ölümden iki dirhem fazla. Gündüzler boyu umutken sen; ben geceler boyu karanlığım baksana… Yaklaşma Nova. Hayali gerçeğe kurgulama, aşk denen sabihi kirletme günahla. Yastığının izi çıkmış yüzünde saçların nasıl da hoyrat baksana. Sen layık değilsin günaha. Aşk’ın peçesini çek yüzüne. Bak nasıl da pişman Adem’le Havva. İlla, illa yasak o elma.
İmlasız bir siyaha düştü bütün renkler. Duraklarına ünlem konulmuş ömrümün. Yusuf listelerinde üstü karalandı adımın. Sen Nova; kendini sabırla akla.

Devamını Oku
Merve Özcan

Uğrunda ölecek kadar sevmenin adıydı aşk... Aşk’ı ölüme tutsak edenler utansın. Oysa aşk özgürlüğün diğer adı... Oysa özgürlük bir çift gözde Allah’ı hatırlamak... Oysa Aşk, seher vakti iki diz darbesinde, oysa Aşk bir güğüm sıcak abdest suyunda. Oysa Aşk rüyalarda görmek... Oysa Aşk yüzünü görmeden sevmek... Oysa Aşk elleri ellerine değmeden ellerini başka tenlere haram etmek... Oysa Aşk... Yaşamak gibi... Uçsuz bucaksız...
//Merve Özcan

Devamını Oku
Merve Özcan

Şehrin ışıkları içimi aydınlatmıyor nova.
Tepeden tırnağa siyaha batmış akşam.
Ve sen nova, gelseydin eğer;
Yıldızlar yağardı geceden.
Gece çekerdi elini eteğini umutların üzerinden.
Gelme nova, yalnızlık ört üstüme.

Devamını Oku
Merve Özcan


Kırıldığımız kadar yerden devam edelim. Hayal kırıklarını yapıştırarak umut denen uhuyla. Sevgi denen çiçeği koyalım da gönül vazomuza. Ellerimizde kır çiçekleri devam edelim yolumuza... Unutma; kalp hala sol yanımızda atmakta... Bileğimizde atan ritme, göğsümüzde çarpan kalbe bin minnet. Bin şükür...

-Merve Özcan

Devamını Oku
Merve Özcan

Ben hep geç kaldım hayata Firuze. Sevmeye geç kaldım. Aidiyet duygusuna geç kaldım mesela. Gülmeye geç kaldım. Bu yüzden yüzümden bu gelip geçen kıvrım kıvrım kederli yollar... Bu yüzden bu içimden taşan öfke... Bu yüzden bu huzursuzluğum. Ben geç kaldım Firuze... Hayata geç kaldım ben. Yaşamaya, yeniden çocuk olmaya... Kalbimde buram buram hüzün var baksana. Gözlerim kahverengiydi eskiden, bak şimdi matem renginde. Bahtım kara. Ayaklarım bağlı taşlı bir yola. Ne bir adım ileri ne bir adım geri... Arkam cehennem, önüm uçurum... Koşmak istiyorum. Koşmak, arkama bakmadan koşmak. Ne olur oyalama beni Firuze. Koşmak istiyorum sadece koşmak... Ben olmasam da olur bu şehir. İstanbul bensiz de mutlu. Ben olmasam da olur kainat. Bırak gideyim Firuze. Hadi artık, bırak!...
-Merve Özcan

Devamını Oku
Merve Özcan

hayat bir bitiş gibi bazen... bazen yeni bir başlangıç gibi. gitmek... heyecanla, uçsuz bucaksız... gitmek; geçmişi silerek... başlamak en baştan. unutmalı bazen, tüm hayal kırıklıklarını... unutmalı bazen kendini bile... yolun sonuna varırken baş tarafını unutmak gerek bazen. bazı kavramları, duyguları, düşünceleri geçmişte bırakmaya izin vermek gerek bazen... herşeye yeni baştan başlamak gerek... küçük bir çocuk sevinciyle, binbir umutla; yeni güne bismillah...

Devamını Oku
Merve Özcan

Çocuktum, papatyaları vardı şehrin;
bembeyaz...
Çocuktum, kır çiçekleri vardı ellerimde,
gökkuşağı mevsiminden kalma,
Çocuktum hayat masal diyarıydı,
Renkler hep kırmızı, hep mavi.

Devamını Oku