Mermer Taş Şiiri - Elbeyi Eyyuboğlu

Gökyüzünün eğimi kırılır fısıltısız bir ihtilalle,
gövdesine güvenen gölgeler kendi köklerine devrilir. Pusulanın ibresi içine çekilir bir pus ortasında,
sığınak sandığın kıyılar yutar kendi dalgalarını.
Başka bir iklimin haritasında boğulur o tanıdık nida, kendi kuyusuna tırmanan bir su gibi çaresizdir gidişler.
Gözünün değdiği yerde başlayan yangın,
yalnızca düştüğü yeri kül eder.
Göğsünün altında büyüttüğün o çelik sarmal,
panzehiri bulunmayan bir akrep gibi sokar kendi etini.

Bir mahkemesiz infazın sessiz yankısı gezinir odalarda,
cellat ile kurban aynı aynada yüz yüze kalır nihayet.
Taşın hafızası silinir, surlar çatlamaya başlar içten içe,
ışığın kırıldığı o dar açıdan kaçamaz hiçbir fani.
Sessizliğin ağırlığı çökünce, omurgadaki sızı devralır geceyi.
Zamansız bir tufan siler izini o eski kehanetlerin,
karanlığın bağrında kurulan görkemli tapınak erir.
Rüzgarın devraldığı mirastır şimdi o büyük yeminler,
sokakların tenhalığında sallanan yetim birer salıncak.

Parmak uçlarında donan o eski dokunuşun hayaleti,
bıçak sırtında yürür gibi geçer zihnin mahzenlerinden.
Toprağın altına gömülen tohum, kendi karanlığında çürür bazen.
Adımların bastığı zemin çekilir yavaşça ayaklarının altından,
bir yabancının gölgesi düşer kapısının eşiğine o şehrin.
Sarmaşıkların boğduğu o ahşap balkon artık kimsesizdir,
Tenin hatırladığı tek şey, sıyrılan bir derinin sızısı.

Güneşin doğduğu yön bile aldatır gözlerini artık,
kendi yarasına basılan tuzla büyür insanın gölgesi.
Omuzundaki o devasa büstü taşımaya yetmez tek bu omurga.
Kapanan perdenin arkasında büyür o mutlak sessizlik,
en karanlık köşesinde kalırsın o muazzam tiyatronun.
Gece, kendi siyahını içirir usulca yorulmuş ruhlara, yıkılan bir kulenin altında aranır kaybolan o ilk harf.
Gözyaşı bile kurur, yerini bir taşın sertliğine bırakır,
kendi külünden doğmayı bekleyen kuşun kanadı kırılır.
Fırtına dindiğinde geriye ölüm sessizliğinde mermerden bir taş kalır.