Merhamet Şiiri - Kasım Kobakçı

Derinden koparıp sunduğun niyet,
Kalbini incitir bittiği müddet.
Ademoğlu nankör, görmez kıymeti;
Zalime gösterdin bunca merhamet.
*
Yüceltip şımarttın kurnaz çobanı,
Zehirler sinsice masum vicdanı.
Sevgini saçıp dökme boş yerlere;
Söndürür içinde yanan volkanı.
*
Kötüler fırsatı kollayıp durur,
Yüzüne gülerek sırtından vurur.
Kadrini tartmayan çirkin yüzlere,
Gözyaşın akarken bedenin kurur.
*
İnciler dökülmez çamur üstüne,
Karanlık çökünce ömür üstüne.
Kıymeti tartmayan cahil ellere,
Kara toz serpilir kömür üstüne.
*
Yüklediğin mana taşır ruhunu,
Harcama beyhude eşsiz coşkunu.
Saçtığın ilgiyi boşa harcarlar;
Kaybedip yitirme tatlı uykunu.
*
Yaklaşan dostlara hudut çizmeli,
Sınırı aşanı tezden sezmeli.
Beklenti içine düşme sakın ha!
Yabancı sularda yalnız yüzmeli.
*
Tükenir nefesin, boşa yorulma,
Kadrini görmeze asla darılma.
Sadece kendine sadık kalarak,
Sinsi gülücüklü yüze sarılma.
*
Haddinden ziyade övgü dizenler,
Boş yere nefsini yorup ezenler,
Faydasız çabalar tükenip biter;
Hüsran denizinde yorgun yüzenler.
*
Dengeyi kurmalı fani kalbinde,
Sükunet bulmalı kendi bendinde.
Hesapsız adımlar ömrü bitirir,
Pişmanlık yaratır keder vaktinde.
*
Özüne kıymet biç önce yürekten,
Kendini koru hep yüzsüz melekten.
Kararında sevgi şifadır cana,
Geçirme nafile ömrü elekten.