nefes almaya geldim,
hala hatalar içerisinde miyim ben...
iki elimi, kollarımı, ruhumu, varlığımı, sana sunduğumu...
yaşamak denilen bu garip döngünün; bütün ihtimallerini birlikte yaşamanın bütün kelimelerini sunmak için.
ne söylesem, sana haksızlık yapıyormuş gibi
ne yapsam, seni anlamamış gibi hissediyorum.
bir adım atsam sanki; sen, ayrılığa yoracaksın.
sana her gelişimi; utancımın ayak izleriyle taşıyorum.
ne olur sen beni kurtar,
her gün veda metinleri görüyorum, gözlerinde...
bana asla gitmeyeceğim de, gitmeyi düşünsen bile
korkumu yenmemi sağla, söylediklerim bir hata bile olsa.
her gün yeni bir hataya savrulmaktan kurtar beni
en büyük acizliğim; senin bütün ihtimallere
iki adım geriden cevap vermiş olmanla yaşıyorum
sen, ya bana geçmişten gelip cevap veriyorsun.
ya da en yakın geçmişten, sesin duyuluyor.
beni hiç mi affetmeyeceksin.
kara kedi hiç mi gelmeyecek ve ya prenses
gözlüklerinle bana bakmayacak mısın artık
senin için seçtiğim şarkıyı dinlemeyecek misin?
Alper Tunga 3
Kayıt Tarihi : 18.08.2026 18:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!