Akşamlar
Karanlık
Yıldızlara bakılan
Gözyaşı dökülen
Ama tebessümlü akşamlar
Hayat seni yorup
Gitmeliyim, ışığa gitmeliyim
Yalnızım, kimsesiz kalabalıkta
Memleketimde gurbetteyim
Alışamadım, alışama-
Ya dünya bozuk ya ben bir deliyim
düşündükçe iğrençleşiyor
iğrençleşiyor kafamda
biçtiğim tarlalar
dağın en ücra noktasında
ölüyor
ölüyor çiçekler
Bilmem
Bilmem ki ben beyefendi
Ne bilgim vardır bu zor sorunuzu cevaplamaya
Ne de çirkinliğim yalan cevap uydurmaya
Yarın Paraguay'a uçacağım
Bu şeyi araştırmaya
Bir yalan mıydı tüm bu olup biten
Yoksa bu, şişedeki geminin mürettebatı mıydı
Gerçek fâtihi kimdi karaların
Peki neydi çaresi kolumdaki yaraların
Bilmiyorum
Yorgun düştüm
Bu çıban
Şehrimin kanallarında derinleşmiş
Oymuş içime irili ufaklı çukurlar
Şimdi
O eskiden kendimi kaybettiğim satırlar
Artık çok durgun ve çok manasızlar
Ölüm uzak, ölüm yakın...
Sen sen ol, şeytana uyma sakın.
Ayrılık uzak, ayrılık yakın...
Ben gidersem kendinize iyi bakın.
Bana elini uzattı:
"Herkes özünde iyidir."
Sessizce etrafa bakındım
Hem uzak, hem de yakındım
Artık neyden korkacaktım
O, artık ölmüştü
Gözlüklerim buğulandı
Çizmeler yere battı
Sağım kar solum kış
Zalimler hegemonyasında bir köye ilticalarım...
Beyaz yüzler, ren geyikleri ve bir yaban türküsü
Soğuk karlara oturup puslu çamları seyrettim
Hadi bir yudum konut daha
Bir yudum
Bir yudum daha
Dehşet tablolar renksizleşedursun
Ben o sokaktan geçiveririm
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!