Menzildeki Tevekkül Şiiri - Tekin Bekar

Gönül bağın bakidir, sarsılsa da yıkılmaz,
Hak’ka ram olan gözden, gayrı yana bakılmaz,
Aşk ile yanan sine, başka narda yakılmaz,
Vuslatın ateşiyle, nefis pişmişse güzel..!

Sükûtun lisanıyla, konuşursa hakikat,
Dilsizler anlar ancak, gerekmez başka lügat,
Dünyalık kederleri, kaldır bir kenara at,
Ruh kendi vatanına, sessiz dönmüşse güzel..!

​Zerre kâinat olur, aşkın düştüğü yerde,
Gönül bir ayna olur, kalkınca aradan perde,
Şifa gizliymiş meğer, çekilen her bir derde,
Kul Rabbiyle dertleşip, yakın kılmışsa güzel..!

Görünen her ne varsa, O’ndan birer nişandır,
Gönül bir gizli hazne, beden ise bir handır,
Geçip gitmekte ömür, durduğun tek bir andır,
O tek anın içinde, Bâki kalmışsa güzel..!

Ayağın taşa değse, vardır bir hikmeti nedeni,
Şer sanılan her düğüm, yeni nimet sebebi,
Kuşlar gibi tevekkül, eyleyince o seheri,
Yokluk ile tokluğa, veda etmişse güzel..!

Ne ses kalır ne nefes, her şey susunca derin,
Sana senden yakın olan, sahibidir her yerin,
Biter bütün yolculuk, hafifler yükü trenin,
Ruh huzurla diz çöküp, secde etmişse güzel..!