Sonbaharın sararmış yapraklarında doğuyor güneş
Ölüme gebe bir doğumun rengi yaprağın üstünde
Gafilce bir uyku var kahveye çalan yaprağın üstünde
Kerahat rüzgarları savuruyor bir yerden bir yere
Delicesine..
Güz'elleri gibiydi kasvet yüklü imbatlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta