Ne güzel bakıyordu gözlerin Menekşe.
Baktıkça gönlüme doluyordu hep neşe.
Ne kadar da naifti duruşun Menekşe.
Hatırladıkça insanı sürüklüyor derde.
Bütün çiçeklerin en güzeliydin sen Menekşe.
Kokunu alanın dili tutulur da, konuşur hece hece.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta