Memleket ve Ben Şiiri - Celaleddin Çınar

Bir akşamüstü,
durup dururken düşüyor aklıma memleket.
Gözümün önünde o bildik sokak; tozlu, sessiz...
Evin önünde yeşil, ahşap bir elektrik direği,
geniş bir boşluk, taş merdivenler...
Toprakta çocukluğumdan kalma ayak izlerim var sanki...
Bir kapı aralanıyor.
Annemin sesi geliyor içeriden, kalabalığın içinden bana uzanır gibi.
Çay demlenmiş...
 Salonun tam ortasında bir sofra,
kapının önünde onlarca ayakkabı...
Eve giriyorum.
Yıllar geçmiş aradan; büyümüşüz, yaşlanmışız.
Ama insan büyüdükçe memleket küçülmüyor; sokakları göğsünde genişliyor.
Uzakta bir ezan sesi...
İçim sızlıyor.
Bugünü değil, bir daha yaşanmayacak yılları çağırıyor içime.
Nerede olursam olayım,
bir yanım hep orada;
bostanın önündeki çalıların arasında çocukluğumdan bir iz arıyor.
Ben burada yaşlanıyorum,
ama memleketimde hâlâ gencim.
Annem hâlâ kapıda bekliyor,
Güneş hâlâ aynı yerden batıyor. Uzaklardan traktör sesleri geliyor; sürüler, akşamın tozuna karışıyor...
Ve ben hâlâ eve dönüyorum.
İnsan bazen bir yeri özlemez yalnızca;
orada bıraktığı kendini arar.
Bazen bir yere değil,
bir zamanlar kim olduğunu bildiği kendine dönmek ister.

Celaleddin çınar