Memleket Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

Oysa yalnızlığımın her anında sen vardın.

Geceler karaydı,
gündüzler güneşe esir;
ben ise kurak bir vahada,
susuzluğumu adınla giderirdim.

Ben seni karanlıkta sevdim.
Sessizliğim yüz yıl sürer.

Her gece uykuya sığınırım;
uyku, ölümün yarım kalan provasıdır.
Sana uyurum,
sensiz uyanırım.

Keşkeler yok içimde.
Yalnızca hasret…
Yalnızca özlem…

İkisi de ayaklarıma vurulmuş bir pranga;
anahtarı ise sende saklı.

Bilirim,
beni sevmekten çok uzaktasın.

Yine de sevme…
Ama şunu bil:

Benim memleketim sensin.

Ölmüş ruhum,
toprağın sessizliğinde
hep seni aradı.