Meltem Ulaş Şiirleri - Şair Meltem Ulaş

Geceyi severdin sen,
Gökyüzünü seyrederdin,
Yıldız gibi parıldayan gözlerinle...
Yüzün bir ay parçası,
En çok o yakışırdı geceye...
Gece bitti güneş doğdu ufuktan,

Yorgun yıllar,
Yüklenir sırtına…

Ağır ağır ilerlersin,
Yürüdüğün yolda…

(Ayrılık öncesi…)

Çağırmıştın o gün beni yanına,
Bilmiyordum nedenini asla! ...
Hani o aramızda taktığımız yüzük var ya,
Parmağındaydı nasıl olduysa…

Beni terk etti gitti...
Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden...

Birini koluna taktı gitti,
Kimse o öldürmek geliyor içimden...

Şu ağaçlar,
Hiç yorulmaz mı,
Ayakta durmaktan?

Ve insanlar,
Ağaç gibi bir ömür boyu...

Anahtar mı sandın kendini?
Her anahtar açar mı gönül kapılarımı...

Zengin mi sandın kendini?
Her parası olanın zengin midir gönlü...

Bakışlarla sevişirsin doludizgin...
Aşıksan eğer;
Atlılar yüreğinden geçer,
Nal izleri kalır göğsünde...

Katildir;

Artık gül yerine,
Dikenleri topluyorum ellerime...
Doğan güne düşman oldum,
Karanlık gündüzler gece gibi içimde...

Sen giderken her şeyi bitirdin;

Aynalara,
Küskün yüzün...

Dilinde sükût,
Yüzünde derin bir hüzün…

Geçmişi hatırlatma bana,
Geleceği yansıt gözlerinde.
Bugünüm değil yarınım ol,
Eğer dürüstsen sözlerinde...

Terk edip gitme istemem,