Ben senin annen değilim kızım,
Ama bir annenin kalbiyle ağlıyorum sana…
Adını her duyduğumda
Bir yerim eksiliyor sanki.
Narin…
Adın bile incinmesin diye
Fısıldayarak söylenmeli,
Ama dünya seni haykırarak aldı bizden.
Benim de bir evladım var,
Saçlarını okşarken ürperiyorum artık,
Gözlerine bakarken korku giriyor aramıza—
“Ya bir gün…” demekten utanıyorum.
Sen hangi oyuncağın yarım kaldın kızım?
Hangi hayalin kapının arkasında bekliyor hâlâ?
Hangi sabah, uyanamadığın için
Güneş bile doğmak istemedi?
Bir annenin yüreği bilir…
Gece uykusuz kalmayı,
“Üşüdü mü?” diye battaniyeyi düzeltmeyi,
Sessiz ağlamayı…
Ama hiçbir anne
Evladının yokluğuna alışamaz.
Seni ben doğurmadım Narin,
Ama seni kaybetmiş gibi yanıyorum.
Çünkü biz anneler
Sadece kendi çocuklarımızın değil,
Dünyadaki tüm masumların annesiyiz biraz da.
Sen şimdi neredesin?
Bir meleğin dizinde mi başın?
Korkmuyor musun artık?
Üşümüyor musun?
Keşke diyorum…
Keşke bir gece rüyama girsen,
“Ben iyiyim” desen sadece,
Yeter bana, inan yeter…
Ama dünya…
Bu kirli, bu acımasız dünya
Sana hiç yakışmadı kızım.
Sen çiçektin,
Koparıldın.
Sen gülüştün,
Susturuldun.
Ve biz…
Biz anneler
Her gün biraz daha suçluyuz
Seni koruyamadığımız için.
Affet bizi Narin…
Seni büyütemedik,
Sana güvenli bir dünya veremedik.
Ama bil…
Adın artık bir çocuğun adı değil sadece,
Bir yara…
Bir dua…
Bir isyan…
Ve ben her gece
Kendi çocuğumu uyuturken
Sana da “iyi geceler” diyorum…
Uyu kızım…
Bu dünya sana ağır geldi.
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta