Mektup 9 Şiiri - Muhammed Hamza Ergen

Öfkeler besliyoruz bir çan kafesinde,
Simsiyah ve kaşları çatık öfkeler.
Parıldayan ilk yıldızın kuvveti
Sömürüyor paytak gülüşlerimizi.
Meyhane köşelerinden ince bir ud taksimi
Gözlerinin şehlasına dalıp gittiğim,
Zıpkınlarla vuruyorlar her yerimi.

Kılcal damarlarıma sürünüyor,
Şehrin en kör saatlerinde
Yosunlaşmış kıpırtılar.
Mavi bir şimşek çakıyor
Asılı bakışlarımdan sonsuzluğa.
Bir ıslak nefes dudaklarımda
Çırpınıyor öksürmek için,
Tükürmek istiyor tüm lanetini toprağa.
Belki o zaman yıkanır
Keçeleşmiş saçlarımız
Nisan yağmurlarının gölgesinde.
Hiçiliğe karışmış gözbebeklerimiz gibi.
Arzularımızı göğsümüze bastırıp
Can havliyle çıkıp sokaklara,
Gelip geçenden hesap soran biz,
Bir ırmağın başında dinleneceğiz.

Bir yaşamak hevesleniyor,
Benek benek hıçkıran
Son deminde kıyametin.
Hercai menekşeler süslüyor
Kentin kandan kızıl meydanlarını.
Bir yaşamak tomurcuklanıyor aniden
Belirli belirsiz dudaklarımın köşesinde.
Bir yaşamak,
Bembeyaz bulutların gölgesinde.