Mektup Şiiri - Mn

Belki de çok seversin
Sevmeyi seversin hatta
Kavuşmak için dualar edersin
Aylarca gecenin esrarlı karanlığında ellerin semadadır hep
Belkide bir ömür...
Beklersin şafak ne zaman sökecek
Ne zaman dualarım kabul olacak dersin
Gündüzleri Güneşe arana perde koyan
Geceleri seni secdelerde sabahlatanı beklersin
Duaların kabul olduğunu anlayınca secdeler biraz daha ıslanır
Ama bu yakarış değil şükürdür
Biraz hamd biraz sevinç biraz da heyecan vardır gözyaşlarında
Herşeyin bittiğini sanarsın aslında
Bir kez ellerini tutsam bir daha bırakmam
O bana verilmiş bir mektuptur
Kimseye okutmam
Ve asla yırtıp atmam dersin
Ama ellerini tutunca onun ellerini yaktığını görürsün
Mektubu okuyamazsın çünkü mürekkebini dağıtırsın kağıda
Her baktığın kelime savrulur kağıdın bir tarafına
Ne zordur aslında kavuşmuşken ayrılmak
Bazen bir eli yaşatmak için dokunmamak gerekir
Güneşin bize uzak durması gibi
İşte bazen böyle seversin
Ona yaklaşamayacak kadar
Dokunamayacak kadar
Sadece bakarsın
Öyle sezsiz ve çaresiz...