Mehtapta Sen Şiiri - Seyrani Göl

Denizde mehtap vardı,
sular usulca okşuyordu
gecenin titrek ellerini.
Ayın gülüşü düşmüştü karanlığa,
yıldızlar
sessiz bir sır gibi
etrafa savruluyordu.

Bir martının kanadında geçti ismin,
uzak bir limandan esen rüzgâr
saçlarını getirdi aklıma.
Bir kadın ağladı kıyıda,
ay,
suskunluğunu sürüyerek
indi sahile o gece.

Islak taşlar gibi parladı hatıralar,
ayak izlerimizde kaldı sevdanın tortusu.
Dalgalar sildi
kıyıyı, izi, sesi,
ama ben
silemedim seni içimden.

Titreyen ışıklar vurdukça sahile,
içimde bir şey
yavaşça eridi.
Adını anmayan bir kalp gibi
sessizce çöktü gece.

Mehtap,
bir aynaya dönüştü deniz üstünde,
bakınca seni gördüm,
gelmeyen,
ama hep orada bekleyen.

Zaman durdu
bir anlığına
senin yokluğunda.
Kıyıdan çekilirken gece,
yalnızlık kaldı ayaklarımda.
Bir dalga daha vurdu kalbime,
adını söylemeden.
S.GÖL