Karabulut beni sever.Nereye gitsem yanımdadır,Beni korur, kollar.Her an üzerimdedir Karabulut;O bana aşıktır, ben ise güneşe.O bensiz dayanamaz,Ben ise güneşsiz.Benim hayalim güneştir,Onun hayali ben.Bir an beni bıraksa,En mutlu insan benim.Beni sevdiğini düşünür Karabulut,Ama o beni sevmez.O, korkularının esiridir;O, duygularının kölesidir.Yalnız kalmaktan korkar,İçindeki huzuru kaybetmekten korkar.Ama ona sorsan beni korur, kollar;Her daim yanımdadır Karabulut.Biz birbirimize ait değiliz;Ben Güneş’e aitim,O ise karanlığa ait.O beni sevdiğini sanır,Ama o kendini sever.Onun olmadığı bir gün için,Nelerden vazgeçerim ben...O kendini benim en iyi dostum sanır,Ama aslında o benim en büyük düşmanım.Karabulut aşkı yanında olmak sanır,Ama o sadece bir gölge.Beni karanlığa gömer,Güneşimi kapatır,Beni hayallerimden uzaklaştırır.Onun derdi benim mutluluğum değil,Onun derdi kendi mutluluğu.Ben onun umurunda değilim,Onun derdi sadece kendi ne hissettiği.Karabulut’a sorsam;O her daim yanımdaydı,Benden vazgeçmedi.Nereye gitsem beni yalnız bırakmadı,O beni korudu, kolladı.Beni güneşsiz bıraktı, beni güneşten korudu;Bana bunları der Karabulut.Ama güneş benim rüyam, benim hayalim.Karabulut güneşin düşmanı,Hayallerimin düşmanı Karabulut!O güneşi sevmez;Hiçbir zaman hissim onun umurunda olmadı,O her şeyi kendi için yapıyordu.Onun düşmanı (Güneş) benim aşkım,Benim aşkım (Güneş) onun düşmanıydı.Biz hiçbir zaman birbirimize ait değildik;O sadece hayatımın üzerindeki bir karabulut oldu,Ben ise güneşsiz her gün ölen bir çiçek oldum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!