Meğer Şiiri - Serhat Gazi

Hepimiz aynı yolun yolcusuymuşuz; kimi erken yorulmuş, kimi yükünü belli etmeden yürümüş, kimi de gülümseyerek kanayan yerlerini saklamış.
Kimse kimsenin gecesini bilmiyormuş. Bir insanın yüzüne bakıp hayatını anlayamıyormuşsun. Çünkü bazı yaralar deride değil, insanın sesinde saklanırmış.
Biz birbirimize “iyi misin?” diye sorduk, cevapları dinlemeden geçtik. Oysa bazılarımız “iyiyim” derken içinde koca bir ömrü susturuyormuş.
Sonra zaman geçti.
Bir zamanlar peşinden koştuğumuz şeyler önemsizleşti. Kırıldığımız insanların isimleri silindi belki hafızamızdan; ama bize bıraktıkları sızı bir yerlerde yaşamaya devam etti.
Ve anladık…
İnsan aslında kaybettikleriyle değil, içinde taşıyıp da kimseye anlatamadıklarıyla yaşlanıyormuş.
Şimdi geriye dönüp baktığımızda uzun bir yol görüyoruz. Yolun kenarında yarım kalmış hayaller, söylenmemiş sözler, dönmeyen insanlar, beklemekten yorulmuş gözler…
Ve biz…
Bunca yükle nasıl hâlâ yürüdüğümüze şaşırıyoruz.
Belki de hayatın sırrı buydu:
İnsan, taşıdığı yüklerden değil; o yüklerin altında kalbine ne kadar yer bırakabildiğinden ibaretti.
Çünkü hepimiz bir gün bu kervandan ayrılacağız.
Arkamızdan kaç kişinin ağlayacağını bilmiyoruz. Kaç kişinin bizi hatırlayacağını da…
Ama belki bir gün, hiç tanımadığımız birinin kalbinde bizden kalmış küçücük bir iyilik sessizce yaşayacak.
İşte o zaman anlayacağız:
Bu dünyadan geçmedik aslında… Birbirimizin hayatından geçtik.
Kimi bir ömür taşıdı bizi, kimi bir cümleyle yaraladı, kimi bir bakışla iyileştirdi.
Ve sonunda herkes kendi yoluna döndü.
**Geriye ne bizim gururumuz kaldı, ne kazandıklarımız, ne de uğruna uykusuz kaldığımız dünya…
Geriye yalnızca bir kalpte bıraktığımız iz kaldı.**
Belki de insanın gerçek ömrü, toprak altında değil;
başkasının yüreğinde unutulmadığı kadar sürüyordu.
Meğer…
Hepimizin bir hikâyesi varmış. Ama en ağır olanı, kimsenin bilmediği kısmıymış.