Meğer bütün fırtına içimde kopmuş,
Kendi gölgeme bile söz geçiremedim.
Ne aradım dışarda, savaş bende kopmuş,
Derdimi ellere değil, kendime diyemedim.
Bu yıkık düzenin ustası da, suçlusu da benmişim;
Kendi ateşimi kendi elimle söndüremedim.
Biliyordum aslında, gölgen kadar yakın,
Bir gün hançeri sırtımdan vuracaktın,
Sezdirdi zaman, kalbime doldu hüzün,
Yine de değişir dedim bekledim.
Şimdi suçlu senmisin tabikide benim,
Kendi cellâdımın elinden tutup yürütmüşüm.
Kayıt Tarihi : 13.2.2026 13:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!