Aşka merhaba demişim meğer ekmek ve gazete almak için Gittiğim bakkalın ücra köşesinde,
Yaşlanmış çam ağacının esintisi alnımdan öperken.
Hayallerine dokunmuşum meğer, sana bir parçamı üleştirmişim,
Ruhumu bulmuş meğer bedenim elimde gazete arası ekmek,
Yüreğimi emanet etmişim kulağının üst yanında duran saçlarının ağarmış uçlarına!
Hayalkırıklıklarımı yaslamışım iriyarı omuzlarına,
Gözlüklerinin ardında, kirpiklerinin gölgesine sermişim sıkıntılarımı; serinliğinde ferahlasın için.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta