Medcezir Şiiri - Volkan Gülbitti

Seni seviyorum.
Bunu söylerken
içim yanıyor,
sevmiyorum desem
bu sefer de kalbim kanıyor.

Güvenemiyorum sana.
Kolay dökülmüyor dilimden ama
gerçek bu.

Sevmek fedakârlık görmektir.
Gerekirse ellerin üşümeli,
saatlerce beklemeli soğuk odalarda.
Aşkı,
kalbin, dilin, gözlerin taşımalı.
Beni incitebilirsin ama
“değersin” demeli.

Seni seviyorum
ama severken hep araftayım.
Bazen çok yakınsın bana,
nefesini hissedecek kadar.
Bazen içimden bir adım geri gidiyorsun.
Fark etmiyorsun belki
ya da fark edip fark etmediğimi düşünüyorsun.
Bu daha da korkutuyor beni.

Seni seviyorum ama
sözlerinin arkası hep yarım.
Sessiz kaldığın anlarda ise
ben hep yarımım.

Hayat bana neyi öğretti biliyor musun?
Herkes kalbim kadar temiz konuşmuyor.

Düşünüyorum da,
belki sorun sende değil.
Sorun bende.

Ben,
her şeyi bilerek seviyorum seni.
Dikenlerle dolu bir bahçede
çıplak ayakla yürümeye çalışıyorum.

Kaçmak istediğimde
beni yakamdan tutuyorsun.
Gece uyandığımda
aklıma ilk sen düşüyorsun.

Anlamıyorum seni.
En çok da bu yakıyor canımı.
Çünkü seni sevdiğim kadar
sana inanabilsem,
dünyayla bile aram düzelir.

Tam teslim olamıyorum sana.
Kalbimi koyuyorum önüne
bıçağı elimle vermiyorum sanki eline.

Seni seviyorum…
ama güvenemiyorum.

Daha önce sevip dağılan bir kalbin var, tamam.
Bunun suçlusu ben miyim?
Benim de var içimde binlerce kırığım.
Bunun suçlusu sensin der miyim?

Sözlerin davranışınla
aynı yere varırsa,
geliş ihtimalin
gitmekten daha ağır olursa
o gün
sana “seni seviyorum” derim.
Şimdi hoşça kal.