Araf Şiiri - Volkan Gülbitti

Kader kiminin kapısını kırıyor,
bizimse kapımızdan habersiz geçip gidiyor

Birbirimize yaklaşmaya çalıştıkça
daha da uzaklaşır olduk
Sanki aramızda
kimsenin görmediği
ama ikimizin de hissettiği bir darağacı var
Yürürsek idam,
durursak yok olacağız

Ben her gece kendi içimdeki sarhoş adımlarla
sana çıkan bir yol arıyorum
Bir ayağım sana gelirken,
öteki ayağım çelme takıyor kendime

Sokağın sonunda sen,
asıl korkumsa
sana varmak değil belki de,
kavuşursak her şeyin bitmesi

Bir umut taşıyorum,
ama kalbimin inanmadığı bir umut,
varlığı bile tartışmalı

Zaman hiç kimsenin varamadığı
25. saate dönüştü
Dakikalar sorguya benziyor,
benden açıklayamayacağım şeyler talep ediyor

Geceleri odamın duvarları yıkılıyor
Sanki karar veremediğim duyguların
altına gömülüyorum.

Acemice yazılmış bir şiir gibiyim
Katladım masanın üzerinde koydum kendimi
Açılsam da okunamam

Hangi duyguyu bastırsam
öbürü batıyor içime
Hangi kırığın sahibi olduğumu bile
ayırt edemiyorum
Sana yaklaşmak için değil,
kendi yalnızlığımdan uzaklaşmak için mi yürüyorum?
Her adımda belirsizliğe mi varıyorum?
Bilmiyorum

Belki de aynı şehrin iki ucunda
aynı ömrün farklı kaderinde yaşıyoruz
Duygularını bastırdığın bir dünyadasın
benden habersiz, kimseye karışmadan
Ben üstüme alınıyorum,
senden haberli

İçimde bir ses diyor ki;
belki de bu hikâye hiç başlamadığı için
bu kadar araftayım

Anlaşılan,
sen benden koşmamı bekleyecesin,
bense senin bir adımını
Geç kalacağız öyle her şeye
Sonra tren kaçtı deyip,
eve döneceğiz ikimiz de
Sen Ayrı,
Ben Yarı.

Volkan Gülbitti