Mecalisi Aşikan

Aşıklar Meclisi
Bir geceydi,
söz yorulmuştu,
kalpler konuştu.
Yakup oturdu bir taşın başına,
gözleri yolda değil
vaatteydi.
“Ben bekledim,” dedi,
“beklemek kayıp değildir
Rabbine havale edilirse.”
Züleyha başını eğdi,
utanç değil, vakur bir susuşla.
“Ben sevdim,” dedi,
“sevmek bazen yanmaktır
ama yanarken kirlenmemektir.”
Mecnun çöle bakıp gülümsedi,
aklı çoktan aşılmıştı.
“Ben adımdan vazgeçtim,” dedi,
“aşk bazen kavuşmak değil
kavuşmaktan vazgeçebilmektir.”
Derken bir türkü dolaştı mecliste,
sesi biraz kederli,
biraz yorgun:
Ferdi söze girdi,
“Ben de sevdim,” dedi,
“kalbim kırıldı ama
sevgiye küsmedim.”
Yakup dedi ki:
“Sabır, sonucu değil
kulun duruşunu güzelleştirir.”
Züleyha dedi ki:
“Vakit gelirse açılır kapılar,
gelmezse de kalp olgunlaşır.”
Mecnun dedi ki:
“Her ayrılık çöl değildir,
bazı çöller insana yol olur.”
Ferdi sustu,
sonra yavaşça ekledi:
“Sevdanın türküsü bitmez,
sadece makam değiştirir.”
Ve meclis dağıldı,
her biri kendi yalnızlığına döndü
ama şu söz kaldı havada:
Aşıkların sabrı artsın,
çünkü sabır
kavuşmanın değil
kaybolmamanın adıdır.