Bazen yürümek istersin yalnızlığınla beraber;
bir haber gelir insana varlığından bîhaber.
Oturur durursun sırtını Galata’ya yaslayıp,
anlatır durursun mâziyi sayıklayıp.
Tanık olursun gökyüzünün ağlayışına,
sessizce akıp giden kalabalığa.
Bir ses duyarsın derinden, ta en derinden;
takip edersin yalnızlığına fark ettirmeden.
Âtîdir, mâziden gizlice seslenen bana.
Yalnızlıktan kaçarken kaldım soluk soluğa.
Sabret diyor âtî; yalnızlık iyidir diyor mâzi.
Mâzi de senmişsin meğer, çiçek yüzlüm.
Âtî de sen; hep sen, ille de sen…
Kayıt Tarihi : 28.09.2018 07:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!