Mazideki o evi şimdi boş görünce bir tuhaf oldum,
Kalbim acımıyor artık ama bir tuhaflık var işte.
Bu tuhaflık alışılmış türden,
Ne özlem diyebiliyorum ne de tamamen unutulmuş bir his…
İyi oldu aslında,
Bazen gitmesi gerekiyormuş bazı şeylerin.
İnsan alışıyor zamanla yokluğa,
Ama bazı izler kalıyor, silinmiyor hiçbir zaman.
Görmeyen gözler için belki umut yok olur,
Belki de bazı hikâyeler sessizce son bulur.
Bir zamanlar hayat olan o evin içinde,
Şimdi yalnızca anılar dolaşır.
Ne kalbim eskisi gibi sızlıyor
Ne de içimde bir şeyleri geri getirme telaşı var.
Sadece geçmişe ait bir kapının önünde durup
Bir zamanlar orada yaşayan kendime bakıyorum.
Ve anlıyorum ki;
Bazı yerler boşalır, bazı insanlar uzaklaşır,
Bazı duygular da sessizce değişir.
Geriye ne öfke kalır ne de büyük bir acı…
Sadece insanın içinde tarif edemediği
O alışılmış tuhaflık kalır.
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta