İnsan Şiiri - Hamza Mamaş

İnsan...
Maddeden manaya insan.
Mamadan hikmete,
Hikmetten irfana,
Hûlasa oradan erdeme insan...
Merhale merhale,
Kademe kademe insan, insan, insan...

Yanmayan insan,
Siccine yakıt insan.
Cennete ehil,
Cehenneme müstehak insan.
İyi de iyide, kötülükte de nirvana insan, insan, insan...

İnsan mayasında erdemle, imanla doğar.
Nefis hükmederse hayata.
Bir günah çıkar masumiyeti boğar.
Bir günah çıkar ar perdesini yırtar.
Melek gibi insandan kocaman şeytan doğar.
Sonunda iş cesedi de, ruhuda yakar.

Ey Mevla bıraktığın ellerimi tut.
İman ile aydınlat.
Takva ile ver huzur.
Yıkıldı surlarım.
Düşen sancağıma bir çare bul.
Yol patikaya düştü.
İman tahtama çığ düştü.
Kudretin hürmetine,
Rahmetin hürmetine,
Azametin hürmetine,
Merhametin hürmetine taptaze bir yol aç.
Fani bu alem.
Murat buyurup gönderdin madem.
Tut elimden, sana ama gözlerimi aç.
Yitirdim, yitirilmiş sözlerim
Merhametin hatrına izale eyle ruhumun elemini.
Fani dünyanın kirinden arındır ruh ve bedenimi.