Kaç parçam kopup düştü bedenimden
sen gidince,
sensizlik çektiğim çilehanemden.
Kokun öyle yakıştı ki bedenime;
kopamam artık senden —
saçlarından,
ellerinden,
ipek teninden.
Saçlarının kıvrımına konmuş
bir bülbül gibi ömrüm.
Her rüzgâr estiğinde,
saçlarını topladığında,
başını yastığa koyduğunda
korkuyorum;
bağlandığım gül teninden
düşeceğim diye.
Göğsünü yar,
çıkar kalbini desen —
kalbimi bırakırım avuçlarına.
Belki o vakit anlarsın
hangi göğüste çarptığını,
hangi ellerde sustuğunu.
Sabretmek nedir bilir misin
böylesine yanarken?
Yine yanımda yoksun,
Güneş bu diyârdan çekilirken.
Sen orada,
ben burada —
gecenin iki ucunda
nasıl dayanırız birbirimize?
Bunu bir kez de
öpülesi sesinden duymak isterim.
Bak, nasıl sensizim;
yetmiyor anlatmaya kalemim.
Hava mı soğudu,
yoksa yine
ellerinsiz miyim?
Bitsin bu hasret.
Gece büyüyor,
ben mavisizim.
Mahrum etme beni
o bakışın göğünden.
Kayıt Tarihi : 8.05.2018 19:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!