Şimdi isyan: Dilimin "Leyl" diye bağırırken,
Sözlerimin bir gamla karılmış matemidir...
Şimdi ölüm: Belki de "gel" diye çağırırken,
Umudumun, kelamla kırılmış matemidir...
Şimdi hasret: Siyahın yüzü, geceyi soluyorsa,
Bir kemanın sesinde, hicranla doluyorsa,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Muhteşem Murat Hocam, kaleminiz var olsun her daim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta